Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą i palną. To zazwyczaj używane narzędzia walki, też we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, jakie nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma okazję posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Z reguły potrzebuje bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.

Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega sejf biurowy bądź sejfy meblowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, aniżeli poważną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu chętnie użytkowano z broni siecznej, inaczej mieczy oraz szabli. Złączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w regały metalowe. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym rezultatem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego lub też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.