Do broni typowej zaliczamy białą oraz palną. To na ogół wykorzystywane narzędzia walki, też we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, jakie nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć stereotypowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Najczęściej wymaga bliskiego kontaktu z konkurentem.

Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafy ognioodporne lub też sejfy meblowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, aniżeli istotną metodę ataku oraz walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Kwalifikujemy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu z przyjemnością korzystano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafy na akta. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym rezultatem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego lub ewentualnie kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.